Met ingang van 1 januari 2012 (eigenlijk per 31 december 2012) is ons blog verhuisd naar:

http://krossebax.blogspot.com/

Dit Blog blijft wel bestaan voor als je nog eens terug in de tijd zou willen gaan…… voor nu, we zien jullie graag op ons nieuwe adres!

Weet alleen niet of we hier gaan blijven. Ik geloof dat ik weer terug de schoolbanken in moet om het nieuwe Web-log te kunnen begrijpen. Vandaag wel een eneverende dag gehad. Vandaag hebben we al een beetje de verjaardagen van de meiden gevierd. We zijn met ons allen (en aanhang) naar de bioscoop geweest. Merel & Darcy zijn naar Footloose geweest. Nu heb ik de orginele film gezien met Kevin Bacon en ik wist niet of ik deze wel wilde zien. Je gaat zo vergelijken, alhoewel ik Julianna Hough een geweldige danseres vind.

http://www.footloosemovie.com/en_us/

Iris & Mike zijn naar Paranormal Activity 3 geweest, nou da’s helemaal niet aan mij besteed. Ik wil nog wel een klein beetje nachtrust hebben!

http://www.paranormalmovie.com/trailer/

Tom & ik zijn maar naar The Big Year geweest (alhoewel The Three Musketiers in 3D op mijn verlanglijstje stond). Een leuke film, we hebben ons niet verveeld, veel mooie natuur gezien, maar echt veel gelachen hebben we niet.

http://www.thebigyearmovie.com/

Komen we uit de Bios blijkt er een Grass Fire te zijn en er werd over gesproken dat Diamond City geevacueerd moest worden. Darcy’s ouders (die zijn naar de 3 Musketiers geweest) boden al gelijk slaapplaatsen aan. We zouden proberen thuis te komen en als dat niet zou lukken zouden we van hun aanbod gebruik gaan maken. Over de Highway 3 zijn we naar het westen gereden. Voordat we de Coullee in reden zagen we al een file van rode achterlichten, snel van de Highway af en richting Oosten gereden om via Coaldale en Picture Butte thuis te komen. Wat normaal een rit van 15 minuten is werd nu een rit van 45 minuten. De rook was zelfs in Coaldale te ruiken. Maar hoe meer we richting ons huis kwamen hoe beter het werd. Thuis aangekomen konden we het rookgordijn boven Lethbridge zien hangen. Er zijn huizen in West Lethbridge geevacueerd. Niet zo zeer ivm de brand, maar meer door de enorme rookvorming. Het vuur blijkt dus op het Indianen Reservat te zijn ontstaan en door de enorme storm die er op dat moment was (140 km/uur) is het de rivier over gekomen en heeft het droge prairiegras in vuur en vlam gezet. Gelukkig is er met man en macht aan gewerkt en is de brand meester. De enorme wind heeft hier thuis ook de nodige schade aangericht. Het dak van de varkensschuur is eraf, een deel van de schutting is omgewaaid en onze tv verbinding met NL, de schotel waardoor we BVN kunnen kijken is ook van het dak gewaaid. Bij daglicht de schade maar eens opnemen. Op de onderstaande link krijg je een impressie van de Grass Fires.

http://rodleland.posterous.com/lethbridge-grass-fire

…..eens over het weer hebben.

Mijn laatste update dateert van 1 april en nee het was geen grap. We hebben een giga sneeuwstrom gehad. Kijk hieronder voor een kleine impressie van dat weekend.

We zijn nu 2 weken verder. In die 2 weken hebben we heerlijk lenteweer gehad. Veel zon, ook veel wind. We hebben mest in de wei gereden, opgeruimd rond het huis. Maar wat gebeurde er gisteravond (resp. 13 april). Ik ging Iris ophalen van werk en was niet zo blij. Het sneeuwde. Van die dikke zware natte sneeuw. Ze kennen hier geen straatverlichting in de buitengebieden. het is hier dus pikkedonker. De dikke sneeuwvlokken komen op je af, de lijnen op de weg waren niet te zien en ik heb maar op de ditch (greppel naast de weg) gereden. Zolang ik die rechts van me hield zat ik goed. Tegn 23 uur ben ik naar bed gegaan en sneeuwde het bijna niet meer, dat gaat goed komen, dacht ik. Want kijk waar ik gisteren mee naar bed ging en waar we vanochtend mee wakker werden.

Het gevolg van dit alles dat ik met de auto niet wegkon, we vervolgens een telefoontje van de buschauffeuse kregen dat ze niet kwam, dus…….een sneeuwvrije dag voor ons!! 

En toen was daar een deja-vu. Want om 10.00 uur knipperde mijn laptop scherm, de stroom viel weg, maar de generator sloeg aan en wij hadden stroom. De stroom is voor anderhalf uur weggeweest. Maar op 15 april 2010 hadden we precies hetzelfde. Een sneeuw/ijzel storm. Toen hebben we 4 uur zonder stroom gezeten. En de buitengebieden zelfs 4 dagen. Een enorme opluchting dat de generator het doet en hier alles draaiende houd. Vooral de waterpomp in het pomphuis die ons voorziet van water uit onze dug-out. Al met al weer een enerverende dag in Canada. Maar het verveelt nog steeds niet. We hebben besloten het klimaat niet humeur bepalend te laten worden, we passen ons gewoon aan.

Het basketbal seizoen zit er voor Merel op. We hebben wedstrijden verloren en wedstrijden gewonnen. Toernooien verloren en toernooien gewonnen. De laatste wedstrijd, een play-off wedstrijd voor de Zones kampioenschappen, nipt verloren. Dat kon ook niet anders met 5 van de 8 meiden ziek. Hieronder een kleine Slideshow van Merels basketbal kunsten.

Iedere keer weer geniet ik hier van de heldere blauwe uitgestrekte hemels, soms met van die pluizige witte wolken  waar je je zo in wil laten vallen. Of van de heldere nachten, een inktzwarte hemel waar je dan zelfs nog verder dan de sterren kunt kijken. De blizzards zijn iets minder, maar ook dat hoort erbij. Het noorderlicht nog maar 1 keer gezien, wel heel bijzonder. En vandaag is daar weer iets nieuws bijgekomen, wel van gehoord, maar nog nooit zelf gezien. Een "Halo".

Het is hier weer enorm koud, heeft de afgelopen 2 dagen goed gesneeuwd, maar nu staat de zon strak aan een blauwe hemel en dan krijg je dit:

Een Halo is een optisch verschijnsel dat kan optreden wanneer er zich bepaalde atmosferische condities voordoen (met name een ijle nevel van ijskristallen). Je ziet als het ware een regenboog om de zon. En het is net of er 2 extra zonnen zijn aan beide kanten van de zon. Met een regenboog heeft het verschijnsel niets te maken want een regenboog ontstaat door weerkaatsing van zonlicht in regendruppels, een halo door weerkaatsing in ijs.

Deze foto is gemaakt vanaf de boerderij van een vriendinnetje van Merel, wij hebben de halo 's middags gezien toen we uit de stad terugkwamen, en zoals gebruikelijk geen fotocamera bij ons hadden. Dank aan Dusty. Wat kan ik toch blijven genieten van de natuur hier.

Het verveeld absoluut niet, als je er maar niet op uit hoeft.

Van 2011. We hebben al weer het nodige meegemaakt om jullie even een update te geven.

De kerstvakantie was anders als anders. We hebben heel veel terug gekeken op vorig jaar. Ik was van plan nieuwe herinneringen te maken, maar soms heb je niet alles onder controle en moet je het leven maar gewoon nemen zoals het is. We zijn heel veel met onze gedachtes in NL geweest, bij Bep en de familie maar ook bij Els en Mari. Ik denk dat het voor ons weer een stukje verwerken was. Veel verdrietige momenten, maar daarnaast ook veel leuke herinneringen en die hadden toch wel de overhand. Uitstapje naar Amsterdam met Tineke en Joris, maar ook de visites bij Eef & Lout en Oud&Nieuw bij de Geert & Francien. We hebben sommige van jullie proberen te bereiken, maar helaas het tijdsverschil blijkt toch een obstakel. Weet dat we jullie ABSOLUUT niet vergeten zijn. En nog steeds heel dankbaar zijn voor de fijne tijd.

Hier gaat het leven gewoon verder, hoe hard dat ook klinkt. Oudjaars dag heb ik  maar weer eens geprobeerd appelflappen en oliebollen te maken. het resultaat mocht er zijn, ik was alleen wel tot op mijn botten zo koud. Dat krijg je als je in de schuur staat te bakken met -15oC.

 
We hebben ook weer de nodige sneeuw gehad. Merel vond in de schuur de slee terug (meegenomen uit NL). Nu hebben we hier geen dijken of heuvels waar we vanaf kunnen, maar wel een soort van mest/grondhoop in de wei. Deze was bedekt met een laag sneeuw en Merel waagde het erop. Zo kun je maar zien hoeveel plezier je kunt hebben met een ouderwetse slee, sneeuw en een klein hoopje grond.

 
De eerste schooldag is voor Merel niet zo goed verlopen. Ieder semster (1/2 schooljaar) moet iedereen 3 opties doorlopen. Foods, Woods en Metals. In Foods leren ze vanzelfsprekend koken, in Woods moeten ze zelf een project bedenken en uitvoeren. Merel heeft mij een "potting tray" gemaakt een soort van handige bak/mand voor als ik in de lente in de tuin aan het werk ben. Nu functioneert ie even als lectuurbak

En nu heeft ze dus Metals. Ze is met glas-in-lood bezig. Ik heb het al gedaan en is heel erg leuk om te doen. Ze zit in een klas met alleen maar meiden, en die waren een beetje bang om het gesneden glas met de handen te breken. En stoer al Merel is, die zou het wel even doen. Ze gebruikte schijnbaar te veel kracht, want ze had een beste jaap in haar pink. De directeur (die Metals geeft) kwam mij in de keuken (want ik had Foods) opzoeken om me te vertellen wat er was gebeurd. Merel was inmiddels in de "Sick Room" en de kook lerares heeft haar gelijk geholpen met het bijeenbinden van de snee. Toen ik na de les bij haar kwam was het eerste wat ze zei: "geen zwemmen in Edmonton". We zijn na school naar de Urgent care in Picture Butte gegaan en de dokter was zeer te spreken hoe haar vinger verbonden was en daardoor hoefde ze geen hechtingen maar kon de boel gelijmt worden. Wel zwemmen in Edmonton dus (of shoppen??). We hebben nu een latex bescherming voor haar vinger gekocht of zoals de meiden het zelf noemen, een vinger condoom waarmee ze kan zwemmen.

De kerstkaarten komen hier nog steeds binnen. Ik ben echt slecht daarin en ben de helft van de mensen vergeten. Maar wat heel erg bijzonder was en waar iedereen hier in huis heel erg blij was, een pakketje. Het pakketje was 20 december verstuurd en hebben wij 5 januari ontvangen, da's 16 dagen….een record!!!! Maar de inhoud was meer dan welkom. Het drop heb ik even verstoppelt, dat gaat dit weekend mee naar Edmonton en de rode fles is direct in beslag genomen door Tom. Ome Jan en tante Bets, heel erg bedankt!!!!

En dan nog even onze huisdieren. Het spreekwoord "als kat en hond leven" vertaal ik als veel ruzie maken, veel in onenigheid leven met elkaar. Nou hier gaat dat niet op. En da's maar goed ook, beste vrienden zijn het, alhoewel Jannes het gespeel soms zat is. Zijn eten wil hij in ieder geval graag met Rosie delen.

Nog zo'n moment waar ik trots op ben, maar helemaal vergeten over te schrijven.

Zoals bij de vaste lezers wel bekend, is Merel de zwemster/lifeguard van de familie. Ze neemt regelmatig deel aan competities in verschillende afstanden/onderdelen. 13 november waren we in Calgary. 1 van de onderdelen is de 100m Manikin Relay. Op de website van de Alberta Lifesaving Society staat het als volgt omschreven:

Manikin Relay – The first competitor begins in the water, grasping a manikin with one hand and holding the pool edge with the other. The first competitor carries the manikin 25m to touch the turning edge before handing the manikin to the next team member. The second, third and fourth competitors repeat the procedure in turn.

Dit is een manikin en voor de leeftijdscategorie waarin Merel zwemt (12/13 jaar) is deze half gevuld met water:

Ik wist dat het estafette team van Merel als 1e had aangetikt in hun heat, maar wat bleek op de Christmasparty van de Maxbell Manta's in December, ze hadden een provinciaal record gezwommen. Het oude record was in handen van de Hinton Stingrays met een tijd van 2:15.53. Onze meiden hebben het gezwommen in 2:10.22. Een verbetering van 5,5 seconde.

 Merel met coach Jonathan

 V.l.n.r. Courtney, Merel, Sam en Shannon

Het eerste weekend van januari gaan we naar Edmonton voor weer een competitie. Daar zal het wat moeilijker voor Merel gaan worden aangezien ze nu 14 is en een categorie hoger moet en dus langere afstanden moet zwemmen. In maart zijn de Provincials in ons eigen zwembad. Een thuiswedstrijd dus. Wordt vervolgd.